można? można.

   kiedyś ktoś mnie zapytał 'co dla ciebie w życiu jest najtrudniejsze?'. odpowiedziałam, że nie wiem, że chyba nie ma takiej rzeczy.. teraz już umiem odpowiedzieć na to pytanie. gdy dziś mnie zapytacie 'co jest dla mnie najtrudniejsze' odpowiem, że najtrudniej w życiu patrzeć jest w oczy ukochanej osoby i widzieć pustkę. zupełne nic. obojętność. zero tęsknoty. najtrudniej czuć że się ją kocha całą sobą i wiedzieć, że bez niej nie można żyć, ale ona bez ciebie jest szczęśliwa. najtrudniej kochać bez wzajemności.. tak. tak bym odpowiedziała..
   nikt nie lubi jak jego świat rozsypuje się na kawałki. dlatego ludzie zwykle starają się przewidzieć zagrożenie i go uniknąć, bo dzięki temu udaje im się podeprzeć kruchą konstrukcję, która i tak ledwo stoi. są tacy którzy postępują inaczej; rzucają się na oślep w wir namiętności, w nadziei, że rozwiąże ona wszystkie problemy. składają na barki innych całą odpowiedzialność za własne szczęście i całą winę za ewentualne niepowodzenia. są rozdarci między euforią, bo przydarzyło im się coś cudownego, a rozpaczą, bo jakieś niepowodzenie wszystko zniszczyło..
   człowiek po prostu zbyt często jest ślepy. myśli, że kiedy otworzy oczy, już wszystko widzi, a tak naprawdę, żeby cokolwiek zobaczyć musi je zamknąć i wsłuchać się w bicie serca. ono najbanalniejszym brzmieniem odpowie na najtrudniejsze pytania.

ps.: mam w domu największy skarb - Siostre. każda minuta z nią jest cudowna!